Լրիվ պատահաբար իմացա, որ ես էլ, հարսս էլ հղի ենք. Ուրախ-ուրախ, որոշեցի ասեմ էտ մասին. էն էլ տեսեք, թե տնեցիները ոնց արձագանքեցին, հարսս էլ ինչ ասեց. շատ վատ էի

Ես ջահել կին եմ, հիմա ինչ մեղք ունեմ, որ 16 տարեկանում փախա ամուսնուս հետ: Կարևորը շատ երջանիկ ենք ապրում մինչև օրս: Արդեն մի տարիա տղես էլ ա ամուսնացել: Միշտ ասում էի, ինչ լավա ջահել տատիկ եմ լինելու, որ թոռ ունենամ:

Մեկ էլ էս վերջերս լրիվ պատահական, հարսս անականկալ ձևով ասումա, որ հղիա ու շատ ուրախանում ենք դրանից: ՈՒ շատ պատահական մի քանի օր հետո ես եմ իմանում, որ հղի եմ: Ուրախությանս չափ չկար, որովհետև տղուցս հետո 2-րդ երեխա չէինք կարողանում ունենայինք ինչ էլ որ արեցինք ու մեկ էլ Աստված սենց նվերա անում: Ահավոր ուրախացել


էի: Հարսիս հետ որոշեցինք, որ տնեցիքին անակնկալ կանենք ու իմ լուրն էլ կհայտնենք: Ասեցինք, բայց ուրախանալու տեղը հակառակն եղավ: Սկեսուրս էլ ասեց, այ խելառ բան ես գտել ուրախանալու, հեսա թոռ ես ունենում դու քո հղիությունից ես ուրախանում: Սաղ կողուկուշտը ինչ են մտածելու: Փոխանակ ոչ մեկի չասես, մի հատ էլ անականկալ ես կազմակերպում:

Հարսս էլ ինձ պաշտպանեց, ասեց՝ այ տատի, ինչ ես խոսում, Աստված մի բան, որ անումա էտ ոչ մեկի գործը չի, որ մի հատ էլ խոսանք: ուրախացեք, որ սենց ուրախությունա տանը լինելու, ոչ թե տխրեք, տխրելու առիթ ցավոք սրտի մեր երկրում շատ կա: Հարսիս ասածի վրա ամուսինս ու տղես էլ ուրախ բաներ ասեցին ու ամեն բան տեղն ընկավ: